paulineluijben.nl

 

Home is waar je je fijn voelt. In 2001 ben ik begonnen om plekken te zoeken waar ik mij thuis voel. Dat zijn plekken waar ik in het zachte gras wil liggen, waar ik mij gestreeld voel door een zacht briesje en de zon mij zacht verwarmt. Het zijn plekken waar ik mij één voel met het geheel.

Ik fotografeer, selecteer de foto's en snijd ze uit tot wat ik een interessant uitgangspunt voor een schilderij vind. Ik prepareer mijn doeken dun en werk, vaak met sterk verdunde verf,  laag over laag tot het schilderij mij precies dat heerlijke gevoel geeft dat ik voelde toen ik die plek ontdekte. Maar het is dan al lang niet meer die plek;  het is een beeld geworden met een sfeer die mij zachtheid en intensiteit nog dieper doet beleven.

Telkens als ik mijn atelier binnenstap, kom ik thuis.

Op de pagina landschap zie je plekken die mij door hun sfeer het fijne gevoel geven dat ik intens verbonden ben met de wereld om mij heen. Intussen heeft dat verlangen naar verbinding zich al schilderend uitgebreid naar mensen  en dieren die mij raken en blij maken. Hoe zich dat ontwikkelt, kun je volgen op de pagina figuratie.

Daarnaast laat ik zien van wat ik door de jaren heen gemaakt heb. En om het overzichtelijk te houden: dat is veel, maar lang niet alles.

 

PROJECT IJSSELADRESSEN

Samen met collega Marjolein Menke werk ik aan het project IJsseladressen. We schilderen telkens een opvolgend adres, buiten of binnen, het woonhuis of het uitzicht, en dat ter plekke. In een dagje moet het gepiept zijn, en daarna wordt het hier en daar nog wat bijgewerkt in het atelier.

We begonnen op IJsseldijk 3. Ik schilderde het huisje en Marjolein het uitzicht vanaf dit adres, dwz: de bomen hieronder. Daarna waren we te gast bij R en haar vrienden, op IJsseldijk 5. Marjolein mocht binnen schilderen (rechtsonder) en ik koos buiten een plekje (rechtsboven). Onvergetelijk heerlijk.

In de weken daarna werd het razend warm en konden wij na enig zoeken naar de eigenaren, terecht bij de nrs 11, 13 en 15. Heerlijk koel en heerlijk gastvrij, alsof wij in een andere wereld waren.

Terwijl ik in de tuin van nr 11 mocht schilderen, schilderde Marjolein in de tuin van nr 13. Het was warm. We zaten allebei in de schaduw en genoten van geweldige sfeer van die plekken. De gastvrijheid van de bewoners droeg daar nog extra aan bij. Een week later was voor mij nr 13 ook aan de beurt, maar Marjolein had daar zo'n plezier dat zij nog een schilderij van dat adres maakte, terwijl ik vlak bij haar zat en een vanuit een ander standpunt schilderde.

Weer een week later was IJsseldijk nr 15 aan de beurt. Ook dit keer genoten we van de schaduw.  Het schilderij dat ik van dit adres maakte, staat hiernaast. Hieronder een foto van Marjolein in actie.

Toen werd het iets koeler. Met de herinnering aan heel leuke schilderdagen, heb ik in mijn atelier nr 13 afgemaakt en later nr 11. De foto's hieronder zijn het resultaat.

En Marjolein, als schilder zo ongeveer mijn tegenpool, deed nog wat aan de boomgaard met kippen van nr 13. Ze stuurde me de foto daarvan en die plak ik hieronder.

Het was een mooie dag toen we IJsseldijk 17a schilderden, mijn eigen woonadres. Basja lag zo ongeveer de hele dag aan Marjolein haar voeten.

Maar IJsseldijk 7 en 17 (hieronder) hadden wij even overgeslagen en die stonden voor de weken daarna op het programma. Inmiddels was de temperatuur een beetje anders en moest ik bij 17 toch echt twee broeken over elkaar aantrekken om een beetje warm te blijven. Brrr...

Het einde van dit jaar is nu in zicht... volgend jaar verder! 

 

 

 

 

 

Begin 2018 exposeerde ik in de Ring van de gemeente Epe. Dennis Dekker schreef daar een mooi artikel over.