LANDSCHAP

 

Van binnen naar buiten

 

Na lange tijd associatief te hebben geschilderd, werd het tijd voor verandering. In 2000 ben ik in de gedachte beland dat het zoeken in mijn binnenste mij weliswaar veel gebracht had, maar dat ik mij toch meer met de werkelijkheid van wereld om mij heen bezig moest gaan houden om weer een stap verder te kunnen doen.

 

Ik begon met het tekenen en schilderen van dagelijkse situaties, maar omdat ik daar zelf een rol in speelde en ik het al snel zat werd om mijzelf steeds te verbeelden, kwam ik op het idee om ofwel interieurs ofwel landschappen te gaan schilderen, waarbij ik eigenlijk niet zoveel zin had in het landschap omdat ik dat indertijd, net als de meeste mensen, vreselijk oubollig vond.

 

Toch werd dat mijn onderwerp: het landschap van mijn dagelijkse omgeving. En het heeft mij lange tijd gefascineerd hoe ik dat nou het beste en naar mijn beste kunnen kon schilderen, hoe ik door dat te schilderen steeds meer van het mij omringende landschap ging houden en wat het mij bracht aan een diep en intens gevoel van verbinding met de plekken om mij heen.

 

Pas in de laatste jaren heeft mijn liefde voor het (lege) landschap weer plaatsgemaakt voor een verlangen naar verbinding met mensen. En preciezer: naar levendigheid. Het IJsseladressenproject waar ik samen met Marjolein Menke aan werk, past precies in dit verlangen en is een mooie combinatie van mijn liefde voor mijn dagelijkse omgeving en de uitdaging om weer eens met iets nieuws aan de gang te gaan: huizen schilderen en plein air.